پوکی استخوان و ارتودنسی در برخی شرایط دشوار و یا حتی غیر ممکن می شود. ارتودنتیست ها همیشه با تردید درمان ارتودنسی را برای این گروه از افراد انجام می دهند. زیرا دندان ها در استخوان های نگه دارنده قرار دارند و اعمال فشار به دندانهایی که در استخوان فک ملتهب شده اند، تحلیل رفته اند و یا به هر نحوی آسیب دیده باشند می توانند منجر به آسیب های جبران ناپذیر بیشتری شوند.
در بسیاری از موارد این آسیب ها برگشت پذیر نیستند. درمان دارویی برای پوکی استخوان هم شرایط را از آنچه که هست بدتر می کنند. در بسیاری از موارد درمان ارتودنسی برای این گروه از افراد باید با برنامه ریزی خاصی انجام شود.
پوکی استخوان یک بیماری اسکلتی سیستمیک و مرتبط با سن به شمار می آید.
این بیماری با کاهش توده استخوانی و تخریب ریز ساختاری استخوان شروع می شود و نتیجه آن افزایش احتمال شکنندگی است.
پوکی استخوان می تواند با کاهش تراکم استخوان دهان و از دست دادن استخوان آلوئول مرتبط باشد.
و از طریق درگیری استخوان آلوئل بر سرعت حرکت دندان ها در ارتودنسی تاثیر بگذارد.

فک افرادی که پوکی استخوان دارند حالت انعطاف پذیری ندارد، زیرا دیگر فاقد ماده استخوانی سالم است.
دندان های آنها استحکام لازم را در فک دارا نیست و اگر فشاری به آنها وارد شود احتمال دارد لق شوند و یا بیفتند و در نهایت استخوان نگهدارنده آسیب ببیند.
داروهایی که برای درمان پوکی استخوان تجویز می شوند از گروه بیفسفونات ها هستند.
این داروها سدی بر سر راه درمان های ارتودنسی پدید می آورند و از حرکت دندان ها به موقعیت از پیش تعیین شده جلوگیری می کنند.
ارتودنتیست ها هنگام طراحی درمان برای بیماران بزرگسال مبتلا به موارد زیر باید احتمال پوکی استخوان را نیز در نظر بگیرند:
خیر،
امروزه با ورود تکنیک های جدید به حیطه این درمان برخی از روش های ارتودنسی برای این افراد هنوز کارآمد هستند.
با این حال متخصص ارتودنسی باید از مصرف بیسفسفونات مطلع باشد.
ممکن است او گشتاور و زاویه براکت ها را به طور مناسب تنظیم کند تا هیچ مشکلی برای استخوان فک ایجاد نشود.
موفقیت درمان ارتودنسی بر یک فرآیند طبیعی به نام بازسازی استخوان تکیه دارد.
فرض براین است با فشار ملایمی که بریس ها به دندان ها وارد می کنند ابتدا استخوان فک تجزیه شده و بعد از قرار گیری دندان ها در موقعیت جدید مجددا بازسازی شود.
پوکی استخوان و ارتودنسی این فرآیند را به طور بالقوه طولانی تر می کند.
کسانی که با پوکی استخوان دست در گریبان هستند به خصوص اگر بیماری پریودنتال را نیز تجربه کرده باشند باید ارتودنتیست خود را از بیماری خود آگاه کنند.
اگر نیروهای نامناسبی از سوی ارتودنسی اعمال شود، تحلیل استخوان سریع تر شده و مشکل از آنچه که هست بدتر می شود.
اما اگر متخصصین ارتودنسی از این وضعیت با خبر باشند تراکم استخوان و سلامت لثه را به دقت ارزیابی می کنند و ترتیب یک برنامه ایمن و موثر را می دهند.
به طور معمول درمان اتودنسی برای افراد مبتلا به پوکی استخوان طولانی تر خواهد شد.
این یک اقدام پیشگیرانه به حساب می آید و از مشکلات تضعیف دندان ها جلوگیری می کند.
بعلاوه حرکت آهسته تر دندان ها به تضمین ثبات نتایج به همراه محافظت در برابر عوارض احتمالی کمک خواهد کرد.


در صورتی که بزرگسالان درمان ارتودنسی را به منظور ایجاد فضای کافی برای ایمپلنت یا روکش و بریج انجام می دهند،
ممکن است به پیوند استخوان برای بازسازی بافت استخوان از دست رفته نیاز داشته باشند.
این امر می تواند در آماده سازی برای کاشت دندان یا رفع تحلیل استخوان ضروری باشد.
در این گونه مواقع متخصصین ارتودنسی برنامه درمانی را مطابق با نیازهای بیماران طراحی می کنند.
اگرچه در مورد پوکی استخوان و ارتودنسی نمی توانیم قطعا بگوییم که بی خطر است، اما مطلع کردن ارتودنتیست از خطراتی که بزرگسالان را تهدید می کند می تواند از بروز مشکلات آتی جلوگیری نماید.
برعکس نادیده گرفتن پوکی استخوان در حین درمان ارتودنسی می تواند منجر به سایر عوارض سلامت دهان و دندان مانند ضعف دندان ها و استخوان نگه دارنده دندان شود.
بزرگسالان می دانند کلید موفقیت در درمان ارتودنسی پیروی از برنامه درمانی و حفظ بهبود بهداشت دهان و دندان است.